‘ Hoe ook zij in zichzelf het sterke meisje zag, het meisje met de knapzak.’ 

Een 121pagina’s lange monoloog in de vorm van een brief naar Marie. Een monoloog die pijnlijke wondes uit het verleden blootlegt, bespreekbaar maakt en hierbij ook de grotemensenwereld in vraag stelt.
Een zoektocht naar antwoorden, naar verklaringen en naar zichzelf. Een brief die zonder bitter te worden toch de tekorten in die “grote mensen maatschappij “ aanwijst. 

Tijdens het schrijven van de brief worden dagdagelijkse zaken – wat voor vele mensen als normaal wordt beschouwd – bijna geromantiseerd. Zo’n beschrijvingen kunnen alleen zo sterk neergezet worden door iemand die het verlangen ernaar heeft maar het nooit of zelden mocht ervaren. 

Beklijvend en soms pijnlijk maar zeker de moeite waard om tijd te nemen om dit te lezen.

Recensie door @meisjevandezeeleest