Met “Het alsjeblieftmeisje” neemt Kathelijn Vervarcke je mee naar het Oostende van 1914, een stad die op het punt staat voorgoed te veranderen onder de druk van de oorlog. In dit indrukwekkende verhaal volgen we Julie, een jong vissersmeisje dat na het overlijden van haar ouders volledig alleen instaat voor haar jongere broer en zus. Het is een strijd om elke dag opnieuw brood op de plank te krijgen, een strijd die Vervarcke met veel nuance en menselijkheid weet neer te schrijven.

Wanneer het Duitse leger Oostende bezet, wordt Julies dagelijks leven nog zwaarder. De grenzen tussen overleven en moeten toegeven vervagen langzaam maar zeker. Zonder het helemaal te beseffen wordt ze een alsjeblieftmeisje.

Vervarcke toont daarbij een kant van de oorlog waar we zelden bij stilstaan: de kwetsbaarheid van meisjes en vrouwen, de morele grijze zones waarin ze geduwd worden, en het oordeel van een maatschappij die vaak niet wil zien wat er werkelijk gebeurt. Julie voelt levensecht, rauw en tegelijk ongelooflijk menselijk.

Jaren later woont Julie met haar man in Duitsland, waar ze een nieuw bestaan heeft opgebouwd. Het verleden lijkt ver weg, tot een familiekwestie haar opnieuw naar Oostende brengt. Wat volgt is een pijnlijke maar eerlijke confrontatie met geheimen, schaamte, herinneringen en het oordeel van anderen. Want hoe verlaat je een verleden dat jou nooit heeft verlaten?

“Het alsjeblieftmeisje” is een roman die binnenkomt. Het verhaal is sterk geschreven, zorgvuldig opgebouwd en geeft een stem aan meisjes die in de geschiedenisboeken vaak vergeten zijn. Julie’s verhaal toont dat oorlog nooit zwart-wit is en dat elke keuze meerdere kanten heeft. Precies die gelaagdheid maakt dit boek zo krachtig en noodzakelijk.

Vervarcke slaagt erin om menselijke kwetsbaarheid centraal te zetten zonder te vervallen in sentimentaliteit en in een schrijfstijl die zowel meeslepend als respectvol blijft. Voor wie gelooft dat literatuur vergeten stemmen hoorbaar moet maken, is deze roman een absolute must-read.