Charlotte McConaghy heeft zich inmiddels stevig op de kaart gezet met haar eerdere romans, waarin natuurbeheer, klimaat en de broze relatie tussen mens en omgeving telkens centraal staan. Met Woeste kust zet ze die lijn krachtig verder. Dit is opnieuw zo’n verhaal waarin de natuur een personage op zich is: grillig, dreigend, maar ook adembenemend mooi.

In Woeste kust neemt McConaghy ons mee naar Shearwater Island, een onherbergzaam eiland vlakbij Antarctica. Hier woont Dominic met zijn drie kinderen in een oude, verweerde vuurtoren. Het onderzoeksstation op het eiland is verlaten, en ook het gezin bereidt zich voor om te vertrekken. Het isolement, de kou en de eindeloze zee; McConaghy beschrijft het op zo’n manier dat je het bijna kunt ruiken en voelen.

Maar dan spoelt op een dag Rowan aan. Een vreemde, zwaargewonde vrouw op zoek naar haar vermiste echtgenoot, die werkzaam was in het verlaten onderzoeksstation. Vanaf het moment dat Rowan het verhaal binnenstapt, kantelt de sfeer. Er is iets aan de hand, dat is meteen duidelijk, maar wat precies, dat laat McConaghy knap en subtiel lang in het midden.

Dit boek balanceert op een prachtige manier tussen roman en thriller. De spanningsboog wordt steeds strakker aangespannen: menselijk wantrouwen, geheimen die niet langer kunnen blijven liggen, natuur die tegelijk bescherming én gevaar biedt. De relaties binnen het gezin worden hechter door de omstandigheden, maar komen ook zwaar onder druk te staan door Rowans komst. Zo ontstaat er een onderhuidse dreiging die doorheen het hele verhaal voelbaar blijft.

En zoals steeds bij McConaghy, is de invloed van klimaatverandering nooit ver weg. Het eiland, de stormen, het opgeslokte landschap; alles wijst op een wereld die verandert en mensen dwingt zich opnieuw te verhouden tot hun kwetsbaarheid. Ook eenzaamheid krijgt een sterk uitgewerkte plek: hoe die een mens kan doen verharden, maar ook hoe ze ons ontvankelijk maakt voor verbinding.

McConaghy schrijft beeldend en met een lyrische toets die je moeiteloos het verhaal intrekt. Woeste kust is een boek dat je bijna dwingt om door te lezen, omdat de onderliggende mysteries langzaam maar zeker worden onthuld.
Voor mij is dit een zeer sterk geschreven roman: spannend, meeslepend, ontroerend en rijk aan thema’s die blijven nazinderen.