Ik was benieuwd om het eens te proberen: healing fiction, een genre dat roman en zelfhulp combineert. Terugkeer naar mezelf tussen pizza en Aperol wordt omschreven als een roadtrip naar zelfliefde en heling, een concept dat veelbelovend klinkt. Ik verwachtte een meeslepend verhaal waarin tussen de lijnen door waardevolle inzichten verscholen liggen.

In het boek volgen we Eva, die het zwaar te verduren krijgt: haar partner heeft haar verlaten en ze verliest ook nog haar job. Wanneer ze een oud Volkswagenbusje erft, besluit ze impulsief naar Italië te reizen, richting een familievakantie en hopelijk ook richting zichzelf. Onderweg ontmoet ze verschillende mensen die elk op hun manier levenslessen en inzichten met haar delen.

De opzet is op zich leuk en spreekt tot de verbeelding: een roadtrip, mooie ontmoetingen, tijd om stil te staan bij jezelf. Toch bleef het verhaal voor mij te oppervlakkig. De gebeurtenissen voelen soms wat gekunsteld aan en volgen elkaar in een vrij voorspelbaar patroon op. Elk hoofdstuk eindigt bovendien met een affirmatie of reflectiemoment, wat duidelijk bedoeld is om de lezer aan het denken te zetten. Hoewel dat idee zeker potentieel heeft, bleef het voor mij te weinig uitgewerkt om echt te raken of tot verdieping te leiden.

Ook het verhaal zelf wist me niet helemaal te overtuigen. Het blijft vrij veilig en mist de gelaagdheid die nodig is om zowel als roman als zelfhulpboek echt impact te maken. Daardoor voelde het geheel eerder licht en soms wat geforceerd aan.

Dat gezegd zijnde, zie ik absoluut mogelijkheden in het genre. Healing fiction kan een mooie brug slaan tussen ontspanning en persoonlijke groei. Voor mij bleef dit boek echter te veel aan de oppervlakte hangen om echt te blijven hangen.

Een fijn idee en een toegankelijke instap in het genre, maar voor mij persoonlijk net te weinig diepgang om volledig te overtuigen.