Blog – Het Boekenrijk

Wat liefde is – Eleonora von Essen22 februari 2026

Wat liefde is vertelt het verhaal van Cecilia en Robert, die zich op een keerpunt in hun leven bevinden nu hun jongste zoon op het punt staat het huis te verlaten. Die nieuwe stilte in huis weegt zwaar, en vooral Cecilia weet niet goed hoe haar leven er zonder kinderen uit moet zien. De ochtenden naast Robert maken haar niet langer blij, en ze voelt zich steeds verder van hem verwijderd.

Om aan de dagelijkse sleur te ontsnappen begint ze Letterbraid te spelen, een online scrabblespel. Daar leert ze Ingemar kennen, iemand met wie praten opvallend makkelijk gaat. In haar gedachten krijgt hij steeds meer vorm; in hun gesprekken dagen ze elkaar uit, lachen ze, en Cecilia voelt stukje bij beetje de zin in het leven terugkomen. Maar dat brengt meteen een nieuwe vraag met zich mee: waar laat dit haar staan tegenover Robert?

Het verhaal komt aanvankelijk wat traag op gang, maar eenmaal je door die eerste laag heen bent, ontvouwt zich een warm en eerlijk portret van een koppel dat moet ontdekken hoe je verdergaat met z’n tweeën na jaren van leven in functie van je kinderen. Eleonora belicht een levensfase waarover weinig geschreven wordt, maar die voor velen herkenbaar zal zijn: de zoektocht naar nabijheid, richting en identiteit wanneer het ‘lege nest’ plots werkelijkheid wordt.

De emoties, twijfels en kleine momenten van herontdekking worden mooi en oprecht neergezet. Voor wie zich in dezelfde levensfase bevindt, zullen de situaties en gevoelens bijzonder raak aanvoelen.

Ik heb erg genoten van dit warme verhaal dat zeker iets in me losmaakte. Een fijn, herkenbaar en menselijk boek. Aanrader.
Woeste kust – Charlotte McConaghy17 februari 2026

Charlotte McConaghy heeft zich inmiddels stevig op de kaart gezet met haar eerdere romans, waarin natuurbeheer, klimaat en de broze relatie tussen mens en omgeving telkens centraal staan. Met Woeste kust zet ze die lijn krachtig verder. Dit is opnieuw zo’n verhaal waarin de natuur een personage op zich is: grillig, dreigend, maar ook adembenemend mooi.

In Woeste kust neemt McConaghy ons mee naar Shearwater Island, een onherbergzaam eiland vlakbij Antarctica. Hier woont Dominic met zijn drie kinderen in een oude, verweerde vuurtoren. Het onderzoeksstation op het eiland is verlaten, en ook het gezin bereidt zich voor om te vertrekken. Het isolement, de kou en de eindeloze zee; McConaghy beschrijft het op zo’n manier dat je het bijna kunt ruiken en voelen.

Maar dan spoelt op een dag Rowan aan. Een vreemde, zwaargewonde vrouw op zoek naar haar vermiste echtgenoot, die werkzaam was in het verlaten onderzoeksstation. Vanaf het moment dat Rowan het verhaal binnenstapt, kantelt de sfeer. Er is iets aan de hand, dat is meteen duidelijk, maar wat precies, dat laat McConaghy knap en subtiel lang in het midden.

Dit boek balanceert op een prachtige manier tussen roman en thriller. De spanningsboog wordt steeds strakker aangespannen: menselijk wantrouwen, geheimen die niet langer kunnen blijven liggen, natuur die tegelijk bescherming én gevaar biedt. De relaties binnen het gezin worden hechter door de omstandigheden, maar komen ook zwaar onder druk te staan door Rowans komst. Zo ontstaat er een onderhuidse dreiging die doorheen het hele verhaal voelbaar blijft.

En zoals steeds bij McConaghy, is de invloed van klimaatverandering nooit ver weg. Het eiland, de stormen, het opgeslokte landschap; alles wijst op een wereld die verandert en mensen dwingt zich opnieuw te verhouden tot hun kwetsbaarheid. Ook eenzaamheid krijgt een sterk uitgewerkte plek: hoe die een mens kan doen verharden, maar ook hoe ze ons ontvankelijk maakt voor verbinding.

McConaghy schrijft beeldend en met een lyrische toets die je moeiteloos het verhaal intrekt. Woeste kust is een boek dat je bijna dwingt om door te lezen, omdat de onderliggende mysteries langzaam maar zeker worden onthuld.
Voor mij is dit een zeer sterk geschreven roman: spannend, meeslepend, ontroerend en rijk aan thema’s die blijven nazinderen.
Het alsjeblieftmeisje – Kathelijn Vervarcke9 februari 2026

Met “Het alsjeblieftmeisje” neemt Kathelijn Vervarcke je mee naar het Oostende van 1914, een stad die op het punt staat voorgoed te veranderen onder de druk van de oorlog. In dit indrukwekkende verhaal volgen we Julie, een jong vissersmeisje dat na het overlijden van haar ouders volledig alleen instaat voor haar jongere broer en zus. Het is een strijd om elke dag opnieuw brood op de plank te krijgen, een strijd die Vervarcke met veel nuance en menselijkheid weet neer te schrijven.

Wanneer het Duitse leger Oostende bezet, wordt Julies dagelijks leven nog zwaarder. De grenzen tussen overleven en moeten toegeven vervagen langzaam maar zeker. Zonder het helemaal te beseffen wordt ze een alsjeblieftmeisje.

Vervarcke toont daarbij een kant van de oorlog waar we zelden bij stilstaan: de kwetsbaarheid van meisjes en vrouwen, de morele grijze zones waarin ze geduwd worden, en het oordeel van een maatschappij die vaak niet wil zien wat er werkelijk gebeurt. Julie voelt levensecht, rauw en tegelijk ongelooflijk menselijk.

Jaren later woont Julie met haar man in Duitsland, waar ze een nieuw bestaan heeft opgebouwd. Het verleden lijkt ver weg, tot een familiekwestie haar opnieuw naar Oostende brengt. Wat volgt is een pijnlijke maar eerlijke confrontatie met geheimen, schaamte, herinneringen en het oordeel van anderen. Want hoe verlaat je een verleden dat jou nooit heeft verlaten?

“Het alsjeblieftmeisje” is een roman die binnenkomt. Het verhaal is sterk geschreven, zorgvuldig opgebouwd en geeft een stem aan meisjes die in de geschiedenisboeken vaak vergeten zijn. Julie’s verhaal toont dat oorlog nooit zwart-wit is en dat elke keuze meerdere kanten heeft. Precies die gelaagdheid maakt dit boek zo krachtig en noodzakelijk.

Vervarcke slaagt erin om menselijke kwetsbaarheid centraal te zetten zonder te vervallen in sentimentaliteit en in een schrijfstijl die zowel meeslepend als respectvol blijft. Voor wie gelooft dat literatuur vergeten stemmen hoorbaar moet maken, is deze roman een absolute must-read.
Op die ene dag – Michael Rosen & Benjamin Philips4 februari 2026

Met Op die ene dag brengen Michael Rosen en Benjamin Phillips een bijzonder krachtig prentenboek voor oudere kinderen, gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit de Holocaust. Het is een boek dat je stil maakt, een verhaal dat niet veel woorden nodig heeft om hard binnen te komen en precies daardoor zo’n diepe indruk achterlaat.

Een Hongaarse vader en zoon, wonend in Parijs, zijn actief in het verzet. Ze leven dag voor dag, nemen niets vanzelfsprekend en proberen samen stand te houden in een wereld die steeds gevaarlijker wordt. Het ritme van het verhaal wordt gedragen door korte zinnen en herhalingen, waarbij het woord dag telkens terugkomt. Die eenvoud maakt alles des te krachtiger: het toont hoe overleven soms neerkomt op simpelweg de volgende dag halen.

Maar dan, op die ene dag, worden ze opgepakt. Eerst belanden ze in het kamp van Compiègne, daarna worden ze overgebracht naar Drancy, van waaruit zoveel Joden gedeporteerd werden, zonder te weten waarheen. De onzekerheid, de ontbering, de dreiging van wat komen zal: het wordt tastbaar door de combinatie van spaarzame tekst en donkere, ingetogen illustraties.

Benjamin Phillips’ illustraties zijn indrukwekkend. Hij werkt met bruintinten, sombere kleuren en schaduwen, waardoor elke pagina de beklemmende sfeer van die periode uitademt. De beelden zijn ingetogen maar enorm expressief. Ze tonen de angst, de moed, de wanhoop en de volharding zonder dat ze expliciet of choquerend hoeven te zijn.

Wanneer vader en zoon zien hoe steeds meer mensen worden weggevoerd, besluiten ze een tunnel te graven om te ontsnappen. Maar nog voor hun plan voltooid is, worden ze ontdekt en op transport gezet. Het verzet weet hen echter gereedschap te bezorgen, en samen met een kleine groep anderen slagen ze erin uit de trein te ontsnappen. Het is een van de meest aangrijpende momenten uit het boek: hoop en gevaar liggen hier heel dicht bij elkaar.

In de chaos raken vader en zoon elkaar kwijt. Ze weten niet of de ander nog leeft. Pas vele jaren later worden ze herenigd. Die uiteindelijke ontmoeting is kort in woorden, maar groots in betekenis. Alles wat niet gezegd wordt, voel je des te sterker.
De wens – Heather Morris2 februari 2026

Met De wens slaat Heather Morris een opvallende nieuwe weg in. Waar we haar doorgaans kennen van haar historische fictie, verhalen die stevig verankerd zijn in waargebeurde feiten en die telkens een menselijk drama tot leven brengen, kiest ze dit keer voor een hedendaagse roman die zich volledig in het hier en nu afspeelt. Het resultaat is een ontroerende, soms hartverscheurende leeservaring die de lezer ongetwijfeld niet onberoerd zal laten.

Hoofdrolspeler in het verhaal is Jesse, een vijftienjarig meisje dat ongeneeslijk ziek is maar zich met alle kracht aan het leven vastklampt. Jesse is levenslustig, grappig, een echte gamer, en ondanks haar situatie vooral bezig met wat ze nog wél kan. Haar laatste wens? Een unieke video-ervaring maken voor de mensen die achterblijven, zodat haar stem en energie niet verloren gaan.

Via de stichting Inspireer een wens wordt Alex ingeschakeld om die droom te helpen realiseren. Alex is iemand die zelf weinig lichtpuntjes ziet in zijn leven; hij leeft op automatische piloot en voelt zich allerminst de geschikte persoon om een meisje als Jesse te helpen. En toch… raakt haar wens hem dieper dan hij had verwacht. Stap voor stap, soms tegen wil en dank, groeit hij naar haar toe en gaat hij tot het uiterste om haar droom werkelijkheid te maken.

Heather Morris weet als geen ander hoe ze een aangrijpend verhaal moet neerzetten, boordevol emoties die lang blijven hangen. De wens vormt daarop geen uitzondering. Je voelt de urgentie, de tederheid en de rauwheid van Jesses situatie. Het boek weet te raken op een manier die zowel warm als confronterend is.

Toch blijft het verhaal op sommige momenten wat doorzichtig, en voor mij haalt het niet helemaal het niveau van Morris’ eerdere werken. Misschien omdat haar kracht het sterkst naar voren komt wanneer ze historische stemmen een nieuw leven geeft? Hier voelt het soms alsof de plot iets te netjes in elkaar klikt.

Dat neemt niet weg dat het boek uitermate geschikt is voor lezers die houden van romans met een flinke portie drama, een vleugje romantiek, en personages die moeilijke thema’s niet uit de weg gaan.

De wens is een pakkende, emotionele roman die het menselijke, in al zijn breekbaarheid, centraal zet. Misschien niet Morris’ sterkste titel, maar wel eentje die je bij momenten naar de zakdoeken doet grijpen en die de waarde van verbinding en herinneringen mooi in de verf zet.
Klein kipje Gwennie – Carlo Thompson25 januari 2026

Klein kipje Gwennie woont op een grote boerderij, samen met heel veel andere kippen in een veel te krap hok. De andere kippen maken haar het leven zuur, tot Gwennie niet meer kan en zelfs geen eieren meer legt. Dan gebeurt er iets bijzonders: twee voorzichtige handen tillen haar op en brengen haar naar een nieuwe thuis. Daar mag ze op ontdekking, genieten van de buitenlucht en krijgt ze zelfs een jasje tot haar nieuwe pluimen groeien. Wat een geluk voor Gwennie!

Klein Kipje Gwennie! van Carol Thompson is een bijzonder prentenboek dat jonge kinderen op een zachte manier in contact brengt met de realiteit van legkippen. Het verhaal laat zien wat een verschil zorg en vrijheid kunnen maken en leert kleuters spelenderwijs wat dieren nodig hebben om een goed leven te leiden. De illustraties zijn warm en expressief, waardoor het verhaal echt tot leven komt. Naast een ontroerend verhaal biedt het boek een mooie aanleiding om te praten over dierenwelzijn en respect voor dieren. Een fijn prentenboek met een warme boodschap, ideaal om samen te lezen en te bespreken in de klas of thuis.