Binnenkort staat er bij ons een reis naar Ierland op de planning, en dit boek leek me dan ook de perfecte manier om alvast helemaal in de sfeer te komen. Na het lezen van De Ierse sleutel vorig jaar was ik bovendien erg benieuwd naar dit tweede deel in de reeks en het heeft me niet teleurgesteld. 

Net als in het eerste boek spelen er opnieuw twee verhaallijnen in verschillende tijdsperiodes door elkaar, wat zorgt voor een fijne afwisseling. In het hedendaagse verhaal volgen we Erin, die na een moeilijke periode in haar leven naar Ierland reist, het land van haar voorouders. Ze wil één ding: achterhalen wat er ooit is gebeurd met haar overgrootmoeder Nellie en haar dochtertje.

In de tweede verhaallijn keren we terug naar de 19de eeuw, waar we Nellies aangrijpende verhaal lezen. Tijdens haar emigratie naar de Verenigde Staten raakt ze bij aankomst haar dochter kwijt, een verlies dat haar leven voorgoed tekent. Daarna lijkt elk spoor van het kind verdwenen.

Erin probeert die puzzel stukje bij beetje te reconstrueren, maar dat blijkt allesbehalve eenvoudig. De bronnen zijn schaars en de tijd heeft veel uitgewist. Gelukkig kan ze rekenen op de hulp van Finn, een lokale historicus. Tussen hen groeit al snel een zekere aantrekkingskracht, wat een zachte romantische laag aan het verhaal toevoegt.

Het Ierse kind is een verhaal dat vlot leest en je moeiteloos meeneemt naar het Ierse landschap en zijn geschiedenis. De opbouw is misschien niet verrassend, maar dat stoort hier nergens. Het is net dat vertrouwde ritme dat ervoor zorgt dat je als lezer helemaal kan wegzinken in het verhaal.

Dit is een boek dat perfect past bij ontspannen leesmomenten, waarbij je even alles loslaat en mee op reis gaat. Voor mij heeft het alvast de voorpret voor mijn eigen reis naar Ierland alleen maar vergroot.

Een fijne, toegankelijke roman met een vleugje romantiek en een zoektocht naar het verleden, ideaal voor enkele uurtjes ongedwongen leesplezier.